تست Fibrinogen(آزمایش فیبرینوژن)

تست Fibrinogen(آزمایش فیبرینوژن)

فیبرینوژن، پروتئینی است که توسط کبد ساخته می شود. نام دیگر آن فاکتور یک (factor I) انعقادی است که نقش مهمی در لخته شدن خون ایفا می کند. کمبود ارثی یا اکتسابی فیبرینوژن باعث اختلال در سیستم لخته شدن خون و افزایش خطر خونریزی می شود همچنین افزایش فیبرینوژن برای بدن میتواند مشکل ساز باشد.

 

علل اصلی افزایش :

  • بدخیمی، عمل جراحی، بارداری، DIC، فیبرینولیز اولیه،
  • حین درمان ترومبولیتیک یا دفیبریناسیون، ترومبوز ورید عمقی، آنمی
  • سلول داسی شکل، ترومبوامبولی شریانی و امبولی ریوی می توانند سطوح D – دایمر را افزایش بدهند.

 

 

علل اصلی کاهش :

  • کمبود وراثتی فیبرینوژن نادر است.
  • بیماری تروما،
  • شوک، واکنش های ازدیاد حساسیت
  • از بیماری پیشرفته ی کبدی
  • درمان با داروهای فیبرینولیتیک
  • داروی شیمی درمانی سرطان
  • بارداری که جفت آنها جدا می باشد دچار اختلال انعقادی به شکل کاهش فیبرینوژن هستند

 

نمونه گیری :

خونگیری وریدی معمول است . در صورت اجبار از خون مویرگی می توان استفاده کرد .

نوع ضد انعقاد یا نگهدارنده :

سیترات سدیم

 

ملاحظات

نمون گیری شامل گرفتن 8/1 میلی لیتر خون بر روی 2/0 میلی لیتر تری سدیم سیترات 901/0 مولار (8/3 % ) میباشد.نسبت 1 به 9 بین ضد انعقاد و خون بسیار مهم است. اندازه گیری فیبرینوژن پلاسما باید حداکثر تا 6 ساعت بعد از نمونه گیری انجام شود. نیم ساعت قبل از انجام آزمایش تمام معرفها را از یخچال خارج کنید تا دمای آنها به دمای آزمایشگاه (25-20 ) برسد.

غلظت هپارین بیش از 0.6 u/ml در روش Clauss می تواند منجر به کاهش کاذب فیبرینوژن گردد.

FDP (Fibrin degradation products) بیش از 30-100 µg/ml ممکن است منجر به کاهش فیبرینوژن در روش Clauss گردد.

 

محدوده طبیعی :

محدوده نرمال : 200-400 mg/dl

نوشتهٔ پیشین
تست PTT
نوشتهٔ بعدی
تست D-dimer

پست های مرتبط

نتیجه‌ای پیدا نشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست