تست PTT(آزمایش زمان نسبی ترومبوپلاستین)

تست PTT زمانی در آزمایش خون گنجانده می‌شود که متخصصین قصد بررسی بروز اختلالات و یا احتمال بروز خونریزی و عدم انعقاد سریع و نرمال خون را داشته باشند. بیمارانی که دچار هموفیلی و یا فون ویلبراند باشند باید این تست را انجام دهند. بیمارانی که اختلال انعقاد خون دارند، معمولا با علائمی همچون خونریزی غیرقابل کنترل، خونریزی لثه، کبودی و ادرار خونی به پزشک مراجعه می‌کنند.

 

نمونه‌گیری

ضد انعقاد کاربردی جهت انجام تست‌های انعقادی سیترات سدیم با غلظت ۳/۲% می‌باشد. ضد انعقاد با نسبت یک به نه (۱/۹) با خون مخلوط می‌شود که اگر نسبت خون کاهش یابد به دلیل  افزایش نسبت ضد انعقاد زمان تست به طور کاذب افزایش می‌یابد. در مورد نمونه‌هایی که میزان هماتوکریت آن بیشتر از ۵۵% می‌باشد، نسبت ضد انعقاد باید تصحیح گردد زیرا در موارد بالای هماتوکریت سبب افزایش نسبت ضد انعقاد به پلاسما می‌شود و زمان تست بصورت کاذب افزایش می‌یابد.

خون‌گیری باید از عروق سالم انجام گیرد. عروق آسیب دیده به علت آزاد سازی فاکتور بافتی باعث فعال سازی فرایند انعقاد می‌شود.

 

 عوامل رد نمونه :

  • نمونه‏ ای که ۲۴ ساعت پس از نمونه‏ گیری دریافت شده باشد.
  • نمونه ای که بیشتر از ۴ ساعت پس از جمع ‏آوری به آزمایشگاه برسد.
  • لوله‌ای که به اندازه مناسب پر نشده باشد.
  • نمونه ‏های حاوی لخته و همولیز مشهود
  • نمونه ایکتریک، لیپمیک جهت آزمایش با روش اپتیکال مناسب نیست.

 

علائم یک اختلال خونریزی عبارتند از:

  • کبودی آسان
  • خونریزی که حتی پس از وارد آوردن فشار به زخم متوقف نشود
  • دوره‌های قاعدگی سنگین
  • خون در ادرار
  • مفاصل متورم یا دردناک
  • خون دماغ شدن

 

 

مقدار نرمال و بحرانی PTT در آزمایش خون

میزان PT  نرمال ۱۲ تا ۵/۱۴ ثانیه  و میزان نرمال دیگری ۲۶تا۳۸ ثانیه می باشد.

نرمال عددی برای آزمایش PTT عدد ۲۴-۴۰ می‌باشد.

در صورتی که در تست میزان PTT بیش از ۴۰ گزارش شود، مورد بحرانی است.

 

 

نوشتهٔ پیشین
تست PT
نوشتهٔ بعدی
تست Fibrinogen(آزمایش فیبرینوژن)

پست های مرتبط

نتیجه‌ای پیدا نشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست